Χειρότερη από το θάνατο είναι η απώλεια της μνήμης.

Εκεί που είσαι παιδί και νομίζεις πως όλα είναι τακτοποιημένα δίπλα σου -ο παππούς και η γιαγιά, ο μπαμπάς και η μαμά- τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Οι ζωές των ανθρώπων έχουν πολυπλοκότητα, ψάχνουν εναγωνίως να βρουν τον χώρο τους σε αυτό τον κόσμο κι εσύ νομίζεις πως όλα είναι εξαρχής με τους κανόνες που σου παρουσιάζουν.

Λένε πως η γη είναι στρογγυλή και πως ο χρόνος κύκλους κάνει. Πιστεύω σε μια αέναη ζωή που αρχίζει και ξαναρχίζει από την αρχή, μα που πάντα ριχνόμαστε σε αυτή ανίδεοι, άγραφοι, άσπιλοι, αγνοί με την έννοια της άγνοιας για το μέλλον και τις επιλογές μας.

Αν θέλεις να κάνεις ευτυχισμένο έναν άνδρα, κάνε του μια κόρη. Αν θέλεις να τον πληγώσεις, απαρνήσου την.

Όλες τις άλλες αισθήσεις μπορείς να αντέχεις την απώλειά τους: την απώλεια της γεύσης, την απώλεια της όσφρησης, την απώλεια της ακοής, την απώλεια της όρασης. Αλλά την απώλεια του αγγίγματος της σάρκας, όχι. Αυτή την απώλεια δεν μπορείς να την αντέξεις. Όχι, δεν μπορείς…

Όσο κονταίνει το νήμα της ζωής, τα παιδικά χρόνια ξυπνούν και καταλαμβάνουν τη μνήμη ολοένα και πιο έντονα. Ο κύκλος της ζωής. Σαν το φίδι που τυλίγεται και δαγκώνει την ουρά του, έτσι και τα ύστερα της ζωής γυρίζουν να βρουν τα πρότερα.

Η μνήμη και η λήθη. Τα δύο μεγάλα παιχνίδια του μυαλού.