Η κριτική της Καίτης Μπρεντάνου (Katerina Brentanou) για το μυθιστόρημα Amor fati της Νέλλης Σπαθάρη, εκδόσεις Ελκυστής.

Διαβάζοντας το Amor Fati της αγαπημένης μου φίλης Νέλλης Σπαθάρη, βρίσκομαι μπροστά στην έκπληξη που σου δημιουργεί το τόσο οικείο και τόσο ανοίκειο ταυτόχρονα, αυτό που σε κάνει να αναρωτιέσαι «πόσο καλά μπορεί να κρύβεται το συναίσθημα» ή μάλλον «πόσο κοντά μας είναι η απελπισία και η χαρά ταυτόχρονα;»
Και σκέφτηκα: «Να εδώ είναι η φίλη μου, η πόλη που επισκεφτήκαμε μαζί, οι ιστορίες που μου διηγήθηκε εκείνο το βράδυ…» και παρακάτω: «ποια είναι αυτή η άγνωστη και γιατί μου θυμίζει τόσο πολύ εμένα κι όχι την Νέλλη;»
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει το βιβλίο της Νέλλης Λογοτεχνία. Το ότι κατάφερε να φύγει από τον εαυτό της και να έρθει σε μένα και τον κάθε τυχαίο αναγνώστη και πέτυχε να ξυπνήσει τα δικά μου βιώματα και να με κάνει να σκύψω προσεκτικά στην δική μου ζωή.
Η αλήθεια είναι ότι ανησύχησα στην αρχή, η πρωταγωνίστρια ακούει τη μουσική της γενιάς μου, πηγαίνει στα σχολεία της εποχής μου, ονειρεύεται τα όνειρα μου… και σκοντάφτει σε προβλήματα οικογενειακά, συναντά εμπόδια και αναλώνεται. Καθώς ξεσκεπάζεται ο μύθος της, καθώς πορεύεται τον ιδιαίτερο δρόμο της, καθώς ενηλικιώνεται επώδυνα κι αποδέχεται την μοίρα της (όπως και ο τίτλος λέει)… ανακουφίζομαι και λυτρώνομαι γιατί ΝΑΙ, μπορώ κι εγώ να δω πιο καθαρά τώρα ότι όλα όσα μας έτυχαν στη ζωή (καλά και κακά, κυρίως κακά) είναι αυτά που μας έκαναν αυτό που είμαστε και αξίζουν γιατί χωρίς αυτά θα ήμασταν άλλοι κι όχι εμείς. Γιατί «αγαπώντας την μοίρα σου» αγαπάς και τον εαυτό σου.
Ευχαριστώ πολύ την Νέλλη και περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο της.