Όταν ένα νησί στο οποίο επιβάλλεται μια ουτοπική οργάνωση της κοινωνίας από μια αόρατη αρχή μετατρέπεται σε δυστοπία.

(…) Κάπου είχε διαβάσει πως τα ήρεμα νερά είναι εκείνα που έχουν το μεγαλύτερο βάθος. Ήθελε να γδυθεί και να καταδυθεί σε αυτά τα ήρεμα νερά. Να βυθιστεί όσο τον κρατούσε η αναπνοή του και να αναδυθεί με μια τεράστια εισπνοή που θα του έδινε δύναμη, αποφασιστικότητα.
Μα δεν έβγαλε γλώσσα στην εξουσία. Ποια εξουσία άλλωστε; Ήταν αόρατη αυτή η εξουσία ή ήταν ανύπαρκτη, παιχνίδι του μυαλού;
Κι έτσι, δεν έκανε την επανάστασή του. Δεν γδύθηκε. Έκαστε σε ένα βραχάκι και δεν άφησε το αλμυρό νερό να γλιστρήσει στο κορμί του. Θα έπρεπε να το κάνει όταν θα ήταν πραγματικά αποφασισμένος. (…) Το ήξερε καλά., του το είχε διδάξει η ζωή: δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι.
Κάρφωσε τη ματιά του στον ορίζοντα. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να σπάει. Μικρές ρωγμές φωτός υπόσχονταν πως μια καινούρια μέρα θα ανέτειλε. Γιατί πάντα υπάρχει μια ρωγμή στο σκοτάδι για να μπαίνει το φως.
Έκλεισε τα μάτια και ανακάλεσε τις οδυνηρές εκείνες στιγμές, όταν εγκατέλειψε το νησί του. Το τραγούδι που είχε σιγοψυθιρίσει για να μπορέσει να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει,
Η κάθε σκέψη μου κοντά σου τργυρίζει,
Δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι,
Εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι.
Και τώρα, η αρχοντοπούλα είχε μετατραπεί Στο Νησί χωρίς όνομσ. ΄Οχι, το νησί δεν ήταν πια η αρχοντοπούλα του.