Ο παππούς μου Αγησίλαος Σπαθάρης, με Κωνσταντινουπολίτικη καταγωγή, γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας. Εκεί είχε καταφύγει η οικογένειά του, καθώς είχαν χρηματοδοτήσει το Πατριαρχείο της Ρωσίας κατά την Ελληνική Επανάσταση με την ελπίδα να την στηρίξει, αφού τότε ήταν διάχυτη η ελπίδα ότι το «ξανθό γένος» θα βοηθούσε τους ομόθρησκους Έλληνες.
Οι Τούρκοι αντελήφθησαν την κίνηση εκείνη, συνέλαβαν τον πρόγονό μας και τον απαγχόνισαν.
Η οικογένεια άνοιξε ένα ελληνικό τυπογραφείο στη Φιλιππούπολη, εξέδιδε και ελληνική εφημερίδα με τον τίτλο «Οι τρεις κορυφές του Αίμου». Όμως, την 25η Μαρτίου 1887 ο Βασίλειος Σπαθάρης σήκωσε την ελληνική σημαία στο τυπογραφείο του, οι Βούλγαροι τον συνέλαβαν και τον απαγχόνισαν στον ιστό της σημαίας.
Η οικογένεια, μέσω Βάρνας πέρασε στην Ελλάδα και από εκεί στη Γαλλία με τον παππού μου Αγησίλαο μωρό. Ο παππούς μου θα σπούδαζε μηχανικός στην πόλη του Νανσύ και θα αποκτούσε μεγάλη περιουσία. Αγόρασε δε έναν πύργο, το Chateau des Coteaux στην περιοχή Seine-et-Marne. Τον πύργο αυτό τον περιγράφω στο μυθιστόρημά μου Amor fati, στο κεφάλαιο Αλφόνσος. Ήταν νεογοτθικός και είχε πολλούς συμβολισμούς.
Είχαν πολλά κυνηγόσκυλα, αλλά ο πατέρας μου Βασίλειος Σπαθάρης, νεαρό παιδί, είχε τον δικό του σκύλο, τον Άρη, που υπεραγαπούσε και του άρεσε να τον πηγαίνει βόλτες στο μεγάλο κτήμα του πύργου.
Όμως, υπάρχουν εποχές που η ζωή φέρνει τα πάνω κάτω. Το 1929 κατέρρευσε το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και η Μεγάλη Ύφεση που προκάλεσε άρχισε να εξαπλώνεται από την επόμενη χρονιά και στην Ευρώπη. Μια οικονομική ύφεση που θα πλήξει τις ευρωπαϊκές οικονομίες -και κατ’ επέκταση κοινωνίες- και θα οδηγήσει στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Οι επαγγελματικές δραστηριότητες του παππού μου Αγησίλαου κάμφθηκαν και πήρε τη μεγάλη απόφαση να πουλήσει τον πύργο και να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Θα επέστρεφαν οδικώς μέχρι τη Μασσαλία και με καράβι μέχρι τον Πειραιά. Άφησαν τα κυνηγόσκυλα, μα άφησαν πίσω και τον αγαπημένο σκύλο του πατέρα μου, τον Άρη.
Ο πατέρας μου ποτέ δεν μιλούσε για το παρελθόν που τον πλήγωνε. Οικονομική κρίση, ορφάνια από μητέρα, πόλεμος στα αλβανικά βουνά, Μέση Ανατολή… Πόσες ανατροπές στη ζωή…
Όμως, σε μεγάλη πλέον ηλικία, όταν δύο εγκεφαλικά τον είχαν πλήξει και δυσκολευόταν να μιλήσει, κάποια στιγμή που είχα καθίσει δίπλα του στο κρεβάτι για να του κάνω παρέα, άρχισε να προσπαθεί να μου πει κάτι.
Αρ…, αρ…, αρ…
Κοίταξα τη μητέρα μου απορημένη.
Τον σκύλο του τον Άρη νοσταλγεί και ακόμα πενθεί…
